به گزارش خبرواژه، نتایج یک کارآزمایی بالینی نشان می‌دهد مصرف روزانه یک‌هزار میلی‌گرم ویتامین C خوراکی ممکن است با کاهش خطر مرگ در افراد مبتلا به برخی اختلالات خونی پیش‌سرطانی همراه باشد. پژوهشگران در این مطالعه کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ را در گروه دریافت‌کننده ویتامین C نسبت به گروه دارونما گزارش کرده‌اند؛ با این حال، تأیید این یافته‌ها به مطالعات گسترده‌تر نیاز دارد.
بررسی تأثیر ویتامین C در پیشگیری از پیشرفت اختلالات خونی
در سال‌های اخیر، نقش ویتامین C در مقابله با اختلالات خونی پیش‌سرطانی و سرطان‌های خون در مراحل اولیه مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. سطح این ویتامین در بسیاری از مبتلایان به سرطان‌های خون پایین گزارش شده، اما تاکنون شواهد علمی درباره تأثیر جبران کمبود آن بر روند بیماری یکسان نبوده است.
برای بررسی دقیق‌تر این موضوع، گروهی از پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ را با مشارکت ۱۰۹ نفر انجام دادند. شرکت‌کنندگان روزانه یک‌هزار میلی‌گرم ویتامین C خوراکی یا دارونما دریافت کردند.
کاهش خطر مرگ در گروه دریافت‌کننده ویتامین C
بر اساس نتایج گزارش‌شده، مصرف ویتامین C با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دارونما همراه بود. نرخ بقای بهتر در میان دریافت‌کنندگان این ویتامین، یکی از مهم‌ترین یافته‌های پژوهش به شمار می‌رود.
شرکت‌کنندگان این مطالعه به اختلالاتی مانند سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص (CCUS) یا بدخیمی‌های میلوئیدی کم‌خطر، از جمله سندرم میلودیسپلاستیک (MDS)، مبتلا بودند. این شرایط می‌توانند در برخی موارد به لوسمی میلوئیدی حاد (AML)، یکی از انواع تهاجمی سرطان خون، منجر شوند.
در گروه دریافت‌کننده ویتامین C، پنج نفر به سمت ابتلا به سرطان‌های خون تهاجمی و پرخطر پیش رفتند؛ این تعداد در گروه دارونما ۹ نفر بود. با وجود این تفاوت، به دلیل محدود بودن تعداد شرکت‌کنندگان، اختلاف مشاهده‌شده از نظر آماری معنادار نبود.
نقش احتمالی ویتامین C در عملکرد آنزیم TET2
یکی از توضیحات علمی مطرح‌شده درباره اثر احتمالی ویتامین C، ارتباط آن با عملکرد آنزیم TET2 است. این آنزیم در تنظیم فعالیت ژن‌ها نقش دارد و می‌تواند در حفظ عملکرد طبیعی سلول‌ها و جلوگیری از شکل‌گیری تغییرات سرطانی مؤثر باشد.
عملکرد TET2 در برخی اختلالات خونی دچار مشکل می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که ویتامین C به فعالیت این آنزیم کمک می‌کند؛ از این رو، فرضیه پژوهشگران این است که تأمین مقدار کافی از این ویتامین ممکن است به بهبود عملکرد TET2 و تنظیم فعالیت ژن‌ها کمک کند.
با این حال، عملکرد مستقیم این سازوکار در کارآزمایی اخیر اندازه‌گیری نشده است و برای تأیید آن به بررسی‌های علمی بیشتر نیاز خواهد بود.
سایر یافته‌های پژوهش و ضرورت مطالعات بزرگ‌تر
از دیگر نتایج این مطالعه می‌توان به افزایش کمتر برخی نشانگرهای زیستی مرتبط با التهاب در گروه دریافت‌کننده ویتامین C اشاره کرد. همچنین سطح این ویتامین در افرادی که در ابتدای پژوهش با کمبود آن مواجه بودند، به محدوده طبیعی بازگشت.
پژوهشگران با وجود نتایج امیدوارکننده تأکید دارند که تعداد محدود شرکت‌کنندگان اجازه نمی‌دهد درباره تأثیر قطعی ویتامین C بر پیشگیری از سرطان خون یا افزایش طول عمر نتیجه‌گیری شود. انجام یک کارآزمایی بالینی بزرگ‌تر در فاز ۳ برای ارزیابی دقیق‌تر این یافته‌ها ضروری است.
این نتایج به معنای اثبات اثر پیشگیرانه ویتامین C یا توصیه به مصرف مکمل آن برای همه افراد نیست. افراد مبتلا به اختلالات خونی یا دارای خطر بالای ابتلا به سرطان باید درباره مصرف مکمل‌ها با پزشک خود مشورت کنند.
برای پیگیری تازه‌ترین اخبار پزشکی، پژوهش‌های علمی و دستاوردهای حوزه سلامت به خبرواژه مراجعه کنید.
“`
