به گزارش خبرواژه، حدود ۲۰۰ هزار بشکه زباله رادیواکتیو که از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰ در بخشهایی از اقیانوس اطلس رها شدهاند، پس از چند دهه با فرسودگی و خوردگی مواجه شدهاند و برخی از آنها محتویات خود را وارد محیط اطراف کردهاند؛ موضوعی که نگرانیها درباره آثار زیستمحیطی این میراث هستهای را افزایش داده است.
۲۰۰ هزار بشکه زباله رادیواکتیو در کف اقیانوس
بین سالهای ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰، کشورهای مختلف هزاران بشکه زباله رادیواکتیو با سطح پرتوزایی پایین را در بخشهایی از اقیانوس اطلس تخلیه کردند. در آن زمان تصور میشد اعماق دریا میتواند محل مناسبی برای دفع این مواد باشد و زبالهها برای مدت طولانی درون بشکهها باقی بمانند تا با فرسوده شدن ظروف، میزان پرتوزایی آنها نیز کاهش پیدا کند.
با گذشت زمان، نگرانیها درباره پیامدهای زیستمحیطی این روش افزایش یافت. در سال ۱۹۷۵ «کنوانسیون لندن» برای محدود کردن تخلیه زباله در دریاها اجرایی شد و در سالهای بعد، رهاسازی زبالههای رادیواکتیو در اقیانوس بهطور کامل متوقف شد؛ با این حال، حجم قابل توجهی از این مواد همچنان در اعماق اقیانوس باقی مانده است.
بازگشت دانشمندان به محل دفن زبالهها
پژوهشگران طی سالهای گذشته وضعیت بشکههای رهاشده در شمالشرق اقیانوس اطلس را بررسی کردهاند. در تازهترین مأموریت، پروژهای با نام NODSSUM به رهبری مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه (CNRS) به این منطقه رفت تا وضعیت بشکهها و تأثیر احتمالی مواد رادیواکتیو بر اکوسیستم اعماق دریا را بررسی کند.
حدود ۳۰ دانشمند در این مأموریت حضور داشتند و با استفاده از زیردریایی نوتیل در مجموع ۲۰ بار به اعماق اقیانوس رفتند. این کاوشها تا عمق بیش از ۴۷۰۰ متر انجام شد و تصاویر و مشاهدات به دست آمده، وضعیت نامناسب بخش قابل توجهی از بشکهها را نشان داد.
بشکههای فرسوده و سوراخشده
بررسیهای انجامشده نشان داد بسیاری از بشکهها پس از چند دهه دچار خوردگی و تخریب شدید شدهاند. در برخی موارد، سوراخهای بزرگی روی بدنه بشکهها مشاهده شده و تعدادی از آنها نیز محتویات خود را به محیط اطراف پس دادهاند.
فرسودگی این مخازن، نگرانی اصلی پژوهشگران درباره پیامدهای بلندمدت دفن زبالههای رادیواکتیو در بستر اقیانوس است؛ زیرا اکنون باید مشخص شود مواد خارجشده از بشکهها تا چه اندازه در رسوبات و زیستبوم اعماق دریا پراکنده شدهاند و چه اثری بر موجودات دریایی دارند.
میراثی که دههها بعد همچنان باقی مانده است
رهاسازی زبالههای رادیواکتیو در دریا یکی از روشهایی بود که در دهههای میانی قرن بیستم برای مدیریت پسماندهای هستهای مورد استفاده قرار گرفت، اما با افزایش شناخت از آثار زیستمحیطی آن، این شیوه کنار گذاشته شد. با وجود توقف این اقدام، آثار تصمیمهای چند دهه گذشته همچنان در اعماق اقیانوس باقی مانده و اکنون پژوهشگران در تلاشاند پیامدهای واقعی فرسودگی این بشکهها را ارزیابی کنند.
برای دنبال کردن تازهترین اخبار محیط زیست، انرژی و فناوری به خبرواژه مراجعه کنید.
