به گزارش خبرواژه، نتایج یک مطالعه طولانیمدت نشان میدهد تنهایی مداوم و مزمن با افزایش قابل توجه خطر ابتلا به زوال عقل ارتباط دارد؛ در حالی که احساس تنهایی گاهبهگاه لزوماً با افزایش این خطر همراه نیست. پژوهشگران تأکید دارند تداوم احساس انزوا میتواند یکی از عوامل مؤثر بر سلامت شناختی در سالمندی باشد.
پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که تنهایی ممکن است علائم زوال عقل را تشدید کند، اما میزان تأثیر انواع مختلف تنهایی بر احتمال ابتلا به این بیماری بهطور کامل مشخص نبود. مطالعه جدید تلاش کرده است تفاوت میان تنهایی موقت و تنهایی مزمن را از نظر پیامدهای شناختی بررسی کند.
افزایش خطر زوال عقل در افراد دچار تنهایی مداوم
در این پژوهش، ۳۷۷۷ فرد ۶۵ ساله و بالاتر بررسی شدند. محققان شرکتکنندگان را بر اساس تجربه تنهایی در سه گروه قرار دادند: افرادی که هرگز احساس تنهایی نمیکردند، افرادی که گاهی تنها بودند و افرادی که بهطور مداوم احساس تنهایی داشتند. سپس خطر ابتلا به زوال عقل در یک دوره ۲۰ ساله ارزیابی شد.
نتایج نشان داد میزان بروز زوال عقل در این گروهها تفاوت قابل توجهی داشت. این میزان در گروهی که هرگز احساس تنهایی نداشتند، ۳۳.۱ درصد و در میان افرادی که تنهایی مداوم را تجربه میکردند، ۴۹.۱ درصد بود.
بر اساس مقایسههای انجامشده، افراد دارای تنهایی مزمن تقریباً ۴۰ درصد بیشتر از کسانی که هرگز احساس تنهایی نکرده بودند، در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار داشتند. در مقابل، تنهایی گاهبهگاه ارتباط معناداری با افزایش خطر این بیماری نشان نداد.
چرا تنهایی مزمن ممکن است بر سلامت مغز تأثیر بگذارد؟
کارین پرز، نویسنده این مطالعه از مرکز بهداشت جمعیت بوردو در فرانسه، با اشاره به اهمیت تفاوت میان تنهایی موقت و پایدار گفت: «این تمایز حیاتی است. در حالی که اکثر مردم در مقطعی از زندگی خود احساس تنهایی میکنند، زمانی که تنهایی مزمن و پایدار میشود ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل افزایش یابد.»
محققان احتمال میدهند تنهایی مزمن از طریق فعال نگه داشتن طولانیمدت مسیرهای مرتبط با استرس و سیستم ایمنی، زمینه التهاب پایدار در بدن را فراهم کند. چنین تغییراتی ممکن است در بلندمدت بر سلامت مغز و عملکرد شناختی اثر بگذارند.
به گفته دکتر پرز، تنهایی همچنین میتواند با کاهش فعالیت بدنی و تغذیه نامناسب همراه باشد. این شرایط احتمال ابتلا به بیماریهای قلبیعروقی و دیابت را افزایش میدهد؛ بیماریهایی که خود از عوامل خطر زوال عقل محسوب میشوند.
از سوی دیگر، کاهش تعاملات اجتماعی ممکن است فرصت تحریک و تمرین تواناییهای شناختی را محدود کند. استرس اجتماعی حلنشده نیز میتواند بهمرور فشار زیستی بیشتری بر بدن وارد کند.
زندگی در کنار دیگران همیشه مانع تنهایی نیست
یکی دیگر از یافتههای این پژوهش نشان میدهد زندگی با شریک عاطفی یا در خانوادهای پرجمعیت لزوماً به معنای نداشتن احساس تنهایی نیست. نزدیک به ۳۰ درصد از شرکتکنندگانی که تنهایی مزمن را تجربه میکردند، تنها زندگی نمیکردند.
این یافته نشان میدهد تنهایی صرفاً به وضعیت سکونت یا تعداد افراد حاضر در محیط زندگی وابسته نیست و کیفیت ارتباطات اجتماعی و احساس پیوند با دیگران نیز اهمیت دارد.
در مجموع، نتایج این مطالعه بر اهمیت توجه به تنهایی پایدار در سالمندان تأکید میکند. با این حال، ارتباط مشاهدهشده بهتنهایی اثباتکننده رابطه علت و معلولی نیست و برای شناخت دقیق سازوکارهای اثرگذاری تنهایی بر زوال عقل، به پژوهشهای بیشتر نیاز است.
برای پیگیری تازهترین اخبار سلامت، پزشکی و پژوهشهای علمی، به خبرواژه مراجعه کنید.
“`