به گزارش خبرواژه، کنسرت همایون شجریان در اصفهان با استقبال علاقه‌مندان موسیقی ایرانی و اجرای مجموعه‌ای از قطعات شناخته‌شده همراه شد؛ اجرایی که در کنار فضای خاطره‌انگیز و استقبال مخاطبان، با چالش‌هایی در کیفیت صدای سالن، شرایط شنیداری و نحوه ارائه آواز نیز روبه‌رو بود.
همایون شجریان تور کنسرت‌های خود را از ۱۵ مهرماه در شیراز آغاز کرد و پس از چندین شب اجرا در این شهر، از هفتم آبان‌ماه روی صحنه اصفهان رفت. قرار بود آخرین اجرای او در اصفهان نیز برگزار شود و پس از آن، تور در کیش و مازندران ادامه پیدا کند و احتمالاً به تهران برسد.
چالش آکوستیک سالن نقش جهان اصفهان
این کنسرت در سالن نقش جهان اصفهان و در فضایی سرپوشیده با ظرفیت چند هزار نفر برگزار شد. یکی از نکات قابل توجه در جریان اجرا، وضعیت آکوستیک سالن بود؛ به‌طوری‌که در بخش‌هایی از برنامه صدای برخی سازها به‌خوبی به گوش نمی‌رسید و در مقابل، صدای بعضی سازها حالتی نامطلوب و گوش‌خراش پیدا می‌کرد.
کیفیت صوتی سالن‌های اجرای موسیقی در ایران همواره یکی از موضوعات مورد توجه هنرمندان و مخاطبان بوده است. برخی سالن‌ها نیز به دلیل نگهداری نامناسب، به‌مرور بخشی از کیفیت صوتی اولیه خود را از دست داده‌اند. برگزاری کنسرت در استادیوم‌های ورزشی که اساساً برای اجرای موسیقی طراحی نشده‌اند، به تجهیزات حرفه‌ای صدابرداری و آماده‌سازی تخصصی نیاز دارد.
البته استفاده از استادیوم‌های ورزشی برای اجرای خوانندگان پرمخاطب در کشورهای مختلف نیز رایج است؛ اما کیفیت چنین اجراهایی به نحوه طراحی صوتی، تجهیزات و آماده‌سازی فضای میزبان بستگی دارد.
تأثیر فضای بزرگ اجرا بر صدای سازهای ایرانی
از دیگر موضوعات مطرح‌شده درباره این اجرا، تأثیر فضای بزرگ سالن بر انتقال صدای سازهای ایرانی بود. برخی کارشناسان معتقدند ویژگی‌های صوتی این سازها و شکل‌گیری سنتی اجرای آن‌ها در فضاهای کوچک‌تر و نزدیک‌تر به مخاطب، می‌تواند در سالن‌های بزرگ چالش‌هایی برای شنیده شدن جزئیات موسیقی ایجاد کند.
در چنین شرایطی، طراحی آکوستیک و تنظیم تجهیزات صوتی متناسب با ویژگی‌های سازهای ایرانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند تا صدای سازها با وضوح و کیفیت مناسب به مخاطبان برسد.
فراز و فرودهای آواز همایون شجریان
در کنار مشکلات صوتی سالن، کیفیت آواز همایون شجریان نیز در بخش‌هایی از برنامه یکدست به نظر نمی‌رسید. در برخی قطعات، صدای خواننده خسته‌تر از حد انتظار شنیده می‌شد و وضوح و قدرت آواز در تمام بخش‌ها یکسان نبود.
اجرای چندین شب متوالی و برگزاری دو سانس در یک شب می‌تواند فشار جسمی و صوتی قابل توجهی بر خواننده وارد کند. برگزاری تورهای فشرده نیز به آمادگی جسمانی و ذهنی بالایی نیاز دارد و حفظ کیفیت اجرا در طول چنین برنامه‌هایی از چالش‌های مهم هنرمندان است.
با این حال، در بخش‌هایی از کنسرت، از جمله آواز همراه با چهارمضراب، توانایی‌های تکنیکی و تحریرهای خواننده جلوه بیشتری پیدا کرد و کیفیت ارائه آواز بهتر به گوش رسید.
قطعات خاطره‌انگیز و یادآوری آثار محمدرضا شجریان
رپرتوار این کنسرت حال‌وهوایی نوستالژیک داشت و بخش قابل توجهی از قطعات اجراشده برای علاقه‌مندان آثار محمدرضا شجریان، یادآور آثار ماندگار او بود. حتی در بخش‌هایی که گروه موسیقی به‌صورت سازی اجرا داشت، قطعاتی از آلبوم‌های شجریان پدر شنیده شد.
از جمله آثار اجراشده در این برنامه می‌توان به «یک نفس آرزوی تو»، «خریدار»، «بیا تا گل»، «هوای گریه»، «لب خندان تو»، «در خیال»، «پنهان چو دل»، «ببار ای بارون»، «خزان»، «قاصدک» و «مرغ سحر» اشاره کرد. همچنین چهارمضراب ماهور از پرویز مشکاتیان، رنگ بیات ترک از حسین علیزاده و «رنگ شرنگ» از کیهان کلهر در فهرست اجرا قرار داشتند.
چیدمان صندلی‌ها و محدودیت دید برخی تماشاگران
نحوه چیدمان صندلی‌ها در کف استادیوم نیز از دیگر مواردی بود که می‌توانست بر تجربه مخاطبان تأثیر بگذارد. آرایش صندلی‌ها به شکلی نبود که همه تماشاگران دید مناسبی به صحنه داشته باشند و در نتیجه، برخی حاضران با محدودیت دید مواجه شدند.
در مجموع، کنسرت اصفهان همایون شجریان با استقبال مخاطبان و اجرای قطعات خاطره‌انگیز همراه بود، اما مشکلات آکوستیک، ناهماهنگی‌هایی در کیفیت شنیداری و محدودیت دید برخی تماشاگران نشان داد که آماده‌سازی فنی و طراحی فضای اجرا، به اندازه کیفیت هنری برنامه در تجربه نهایی مخاطبان اهمیت دارد.
برای پیگیری تازه‌ترین اخبار موسیقی، کنسرت‌ها و رویدادهای فرهنگی و هنری، به خبرواژه مراجعه کنید.
“`
